Kavramlar ile bunların gerçek hayatta karşımıza çıkan halleri arasında farklılıklar vardır. Çevremizde tanıdığımız herkes için arkadaşımız diyebiliriz, ama pek çoğuyla karşılaşmak dışında bir ilişki yürütmeyiz. Karşılaştıkça paylaşılan şeyler de belki arkadaşlık etmek olmayabilir. Bu açıdan bakınca arkadaşlık kavramının içini doldurmak, ona hakkını vermek öyle kolay değildir. Okuldan bazıları babasıyla telefonda öyle samimi konuşurdu ki kendi kendime imrenirdim. İmrendiğim şey babasıyla arkadaşlık etmeyi başarmış olmasıydı sanırım. Bu gibi durumlar arkadaşlık kavramının farkını ortaya çıkarıyordu. Girişimcilik için de benzer bir fark var bana kalırsa, çoğunluğun gözünden kaçan. Eğer ben, babamın benim için sunduğu para kazanmadan yaşama konforunu değerlendirip, onun yürüttüğü işleri geliştiriyor veya başka bir tabela altında iş yapmaya çalışıyorsam buna girişimcilik demek beni rahatsız ediyor. Batıda böyle bir şey girişimcilik olabilir ama özellikle bizim gibi gelir dağılımı homojen olmayan ülkelerde girişimci kimlik daha detaylı olarak ele alınmalıdır. Ben girişimci olarak sıfırdan bir şey başlatan ve onu geliştiren kişi görmek istiyorum. Uzun zamandır bunu görmek için bakıyorum ama göremedim diyebilirim.

Girişimcilik kavram olarak kendine iş kuran ve bunu ayakta tutan kişi olarak herkesi kapsar ama işte arkadaşlık kavramında olduğu gibi her karşımıza çıkana girişimci demek doğru olmuyor. Kanunlar karşısında babasının servetine göre zenginlik seviyesi ile girişimcilik katsayısı arasında ters bir orantı görüyoruz. Hane geliri belli bir eşiğin altında olan ailelerden girişimci çocuk çıkarmak bence gerçek girişimcilik olmalıdır. Girişimciliğin katma değerini bir topluluk ancak böyle hisseder. Kendi geniş ailesine (sülale) baksın herkes (!) Babası bir baltaya sap olamamış ailelerin çocukları da maalesef bu yükün altından kolay çıkamıyor. Şanslı olan diğerleri ise, eğitim ve maddi imkanların sağladığı destekle başarmanın tadını çıkarıyor. Eski yöneticilerimden birisi nasıl biriyle çalışmak istediğini bana tarif ederken orijinal bir açıklama yapmıştı: Eliyle masada küçük bir mesafe gösterip, sonrada onun birkaç katı başka bir mesafeye çekerek bu seviyede birine ihtiyacım var, aradaki yaygın farkın kapanması neredeyse imkansız demişti. Haklı olarak onunla kimse çalışamıyor şimdi. Kendisi itiraf ediyor. Bence de hayatımızda aldığımız mesafeler bazen bulunduğumuz yerden daha önemli olabiliyor. Girişimci biri olduğunu iddia edenlerin bir de ne kadar mesafe aldığını açıklaması iyi olur diye düşünüyorum. Aaaa, tam bir başarı öyküsü, tebrikler !!! diyorsun, ama öte yandan adam doğduğundan beri para kazanma zorunluluğu olmadan yaşamış. Eee, ölç bakalım mesafe ne kadar ?

 Birileri, senin yaklaşımınla, zengin ailelerin çocukları girişimci olamaz mı? Ne saçma, diyebilir. Elbette, onların yaptıkları özel şeyler de bir girişimdir. Ben diyorum ki: lütfen kendinizi tarif ederken “girişimci yetenek” ile “girişimci” arasında bir anlam kargaşası oluşturmayın. Bu toplulukta şanslı olmayan çoğunluk hayal gücüyle “girişimci” olmayı öğrenmek zorunda ama öne çıkan bazı örnekler buna izin vermiyor. Para kazanmakla sonuçlanan her şey girişimcilik olarak gösterilmeye devam ederse, girişimci olmak isteyecek kimse kalmayacak.